Οι Έλληνες δημιουργοί στα χρόνια της τηλεόρασης

Στην Ελλάδα σχεδόν όλα τα σενάρια (που σημειωτέον εξακολουθούν να γράφονται από τους σκηνοθέτες) γυρίζονται ταινίες.

Την ίδια στιγμή στις προηγμένες κινηματογραφικά ΗΠΑ ο λόγος χρηματοδοτούμενων σεναρίων προς παραγόμενες ταινίες είναι 10:1. Με άλλα λόγια για κάθε ταινία που γυρίζεται εκεί, έχουν χρηματοδοτηθεί και γραφτεί, μέσα από διάφορα προγράμματα, ήδη δέκα σενάρια. Αντιθέτως στην Ελλάδα για κάθε σενάριο που χρηματοδοτείται και ολοκληρώνεται μέσα από το (μοναδικό) πρόγραμμα "Γραφή" του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, αντιστοιχούν τουλάχιστον δύο ταινίες που γυρίζονται. Δηλαδή γυρίζονται περισσότερες ταινίες από όσα σενάρια χρηματοδοτούνται. Θαύμα. Ό,τι γράφεται γυρίζεται και ταινία. Χωρίς καμία βάσανο. Για να γίνεται ταινία όμως ένα σενάριο, σημαίνει ότι θα είναι και καλό το σενάριο. Τότε όμως, πώς όλοι παραδέχονται ότι το πρόβλημα στο ελληνικό σινεμά ξεκινάει από το σενάριο; Δεν είναι αυτό μια κραυγαλέα αντίφαση;

Δύο εξηγήσεις υπάρχουν: ή ότι τα συγκεκριμένα σενάρια είναι εκπληκτικά (που δεν είναι) ή οι σκηνοθέτες/παραγωγοί επιδιώκουν σώνει και καλά να κάνουν ταινία την δική τους ιδέα (ή όραμα). Θεμιτό από μια άποψη, αφού γνωρίζουν ότι την επόμενη ταινία τους θα την κάνουν μετά από 5-6 χρόνια. Αλλά και πάλι, γιατί οπωσδήποτε τη δική τους ιδέα;  (Συνέχεια)